- wiersze

Serce Stalina bić przestało

Lech niechże wrogów nie łudzi.

Serce Stalina bije w sercach

Wszystkich walczących ludzi

W. Słobodnik, Serce Stalina

Stalin - świata zarzewie,

Wola stalowa.

Jak ból ukoić - nie wiem.

Partio prowadź!

W. Grodzieńska, Prowadź Partio

Krzyczy Wołga. Szlocha Sekwana.

Woła Dunaj. Jęczą rzeki chińskie.

Broczy Wisła jak otwarta rana.

Lamentują potoki gruzińskie.

K.I Gałczyński, Umarł Stalin

- fragmenty wypowiedzi:

Jerzy Andrzejewski: "(...) w ciężkich dniach ostatnich wszystkie najlepsze siły naszych umysłów i serc wezbrały w stosunku do Towarzysza Stalina uczuciem szczególnym i owym najczulej tkwliwym i boleśnie rozdzierającym uczuciem, jakie ogarnia nas w obliczu śmiertelnie niebezpiecznej choroby ukochanego dziecka"

Kazimierz Brandys: "W każdej drobinie naszej krwi, w każdej cząsteczce naszej woli na zawsze przetrwa mądrość i miłość, jakich uczył Stalin. I na zawsze, póki trwać będzie ziemia pod ludzkimi stopami - najlepsi spośród ludzi pozostaną wierni Jego nauce"

Jerzy Broszkiewicz: "Kochamy go nadal - nasza myśl zawsze będzie mu wierna. Nauczymy tej wierności nasze dzieci i one podadzą pamięć o Nim przyszłym pokoleniom, jako najpiękniejszy wzór człowieka, najwspanialszy przykład wielkości. (...). On uczył nas rozwijać w sobie wartości najcenniejsze. Sam dawał wzór takiej pełni człowieczeństwa, jaka staje się natchnieniem historii."

Stanisław Dygat: "Stalin stworzył naszą świadomość - Stalin dał nam życie (...) Ale to On nauczył nas również uczuć prawdziwej miłości do własnej ojczyzny"

Jarosław Iwaszkiewicz: "Wielki obrońca pokoju, który zawsze określał pokój w swoim genialnie prostym i jasnym umyśle nie we frazesach i pięknie abstrakcyjnych zdaniach, ale w konkretnych czynach (...) na zawsze pozostanie symbolem najwyższego ideału ludzkości, symbolem pokojowej i braterskiej współpracy między narodami"

Witold Zalewski: "Wszystko, co jest w nas twórcze płynęło z Jego myśli, z Jego woli"

Kazimierz Wyka: "Wkład Józefa Stalina w poznanie sztuki i literatury dotyczy zatem wszystkiego, co istotne w zjawisku sztuki i literatury"

Julian Przyboś: "Śmierć Józefa Stalina oniema. Tylko w milczeniu, wymowniejszym od wszystkich słów, wyraża się głębia tej żałoby.

Jest tak, jakby zamilkł głos historii, która Jego ustami wypowiadała nieodmienną prawdę.

Ale dzieło Stalina jest trwalsze od Jego życia i niezniszczalne. Jest sprawą całej ludzkości."

Zaczerpnięte z książki:

T. Wilkoń, Polska poezja socrealistyczna w latach 1949-1955, Gliwice 1992