Jan II - tak naprawdę nazywał się Merkury (bóg złodziei), dlatego też postanowił nazwać się Janem. Dzięki temu powstała tradycja, która nakazywała kolejnym papieżom nadawać sobie imiona.

Trupi synod - Stefan VI (896), tak bardzo nienawidził jednego ze swoich poprzedników - Formozusa - że nakazał ekshumować jego działo, przybrać szatami papieskimi oraz posadzić na tronie. Wszystko to było po to, aby odbył się proces, który skazywał Formozusa za jego przewinienia (objęcie dwóch biskupstw). Karą dla nie żyjącego już od około 9 miesięcy człowieka było odrąbanie palców prawej dłoni. Jednak Stefanowi VI to nie wystarczyło. Po kilku dniach nakazał ponowną ekshumację by wyrzucić szczątki do Tybru. Ciało Formozusa nie zostało jednak zostawione w spokoju. Następny papież Sergiusz III (904-911) zdecydował aby szczątki wyłowić ponownie, aby odciąć im głowę i resztę palców u prawej dłoni. Jednak to nie jedyne z przewinień Sergiusza III. Wdał się on w romans z 15 letnią wówczas Marozją (żonatą zresztą od dwóch lat). Owocem tej miłości był syn Sergiusz, który po 25 latach został papieżem - Janem XI.

Jan XII - został papieżem w wieku 17 lat. Bardzo oryginalny człowiek. Wystarczy wymienić takie zachowania jak mianowanie senatorem konia (zupełnie jak Kaligula), wyświęcenie na biskupa chłopca w wieku dziesięciu lat. Nie znał w dobrym stopniu łaciny, dlatego używał jej potocznej wersji, zdarzało mu się pić za ladacznice. Zginął w marny sposób, zabity przez męża, który znalazł go w łóżku swej żony. Jego pontyfikat trwał od 955 do 963.

Bonifacy VII - swój pontyfikat zaczął od uduszenia własnoręcznie swojego poprzednika. Ale na tym nie koniec. Papież ten, z powodu buntu Rzymian musiał uciekać z miasta, a papieżem został wybrany  Benedykt VII a następnie Jan XIV. Jednak wraz z elekcją Jana XIV zbiegła się śmierć cesarza (przeciwnika Bonifacego VII). Tak więc Bonifacy uwięził Jana XIV i pozwolił mu umrzeć z głodu. Sam został zamordowany, a jego ciało było ciągnięte przez cały Rzym.

Benedykt IX - zrezygnował ze swojego stanowiska za 1500 liwrów w srebrze, doroczną pensję oraz rękę pewnej kobiety. W ten sposób papieżem został Grzegorz VI.

Konklawe - kardynałowie zostali zamknięci, w pomieszczeniu zostały zamurowane okna i drzwi. Zniknął dach. Byli skazani na post o chlebie i wodzie, ale mimo tego dopiero po 34 miesiącach wybrali Grzegorza X.

Dlatego też konstytucja Ubi periculum ustanawiała, że kardynałowie muszą się zebrać w 10 dni. Będą odcięci od świata, a posiłki będą podawane przez okno. Jeśli po trzech dniach papież nie został wybrany, to racje żywnościowe zostały ograniczone do dwóch posiłków dziennie. Od ósmego dnia dostawali tylko chleb, wodę i wino. Oprócz tego całość dochodów kardynałów w czasie konklawe  była konfiskowana.

Celestyn V - Piotr Pustelnik (Angelari), przed wybraniem na Stolicę Apostolską wiódł życie pustelnicze. Został wprowadzony do miasta na osiołku, który był prowadzony przez króla Karola II Andegaweńskiego. Celestyn abdykował słysząc słowa karzące mu wracać do swoich gór. Następcą został Bonifacy VIII, który uwięził swojego poprzednika w lochu.

Jan XXIII (1410-1413) - przed wybraniem na papieża uprawiał piractwo na Morzu Śródziemnym. Był także żołnierzem. Został mianowany archidiakonem. Dzięki tem mogł handlować odpustami i dorobić się dużych pieniędzy, co z kolei pozwoliło mu na kupno pozycji kardynała a potem legata papieskiego.

Źródło: Jean Mathieu-Rosay "Prawdziwe dzieje papieży"